2-TCCP-232

មុនឆ្នាំ១៩៧៥ ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី គឺជានិស្សិត និងជាមន្ត្រីនគរបាល។

លោក​ពន្យល់​ថា កាល​ពី​ដើម​ទាហាន​ខ្មែរ​ក្រហម​មាន​ចិត្ត​ល្អ ហើយ​គ្មាន​នរណា​សង្ស័យ​អ្វី​ឡើយ។ ទី​បំផុត​គាត់​ត្រូវ​បាន​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​ទៅ​ខេត្ត​កំពត ប៉ុន្តែ​គាត់​រស់នៅ​ក្នុង​ស្ថានភាព​អាក្រក់ ហើយ​គាត់​បាន​បញ្ចប់​នៅ​មន្ទីរពេទ្យ​ឃុំ។ បន្ទាប់មកគាត់ត្រូវបានផ្ទេរទៅតំបន់ ១០៧ ដើម្បីធ្វើការនៅក្នុងអង្គភាពពិសេសមួយដើម្បីរែកដី។ នៅពាក់កណ្តាលឆ្នាំ ១៩៧៨ ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីត្រូវបង្ខំចិត្តរៀបការ ដោយសារគាត់ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអ្នកធ្វើការខ្លាំង។ ទីបំផុតគាត់បានទទួលយកបន្ទាប់ពីសួរថាតើគាត់អាចរៀបការជាមួយនារីដែលគាត់បានភ្ជាប់ពាក្យជាមួយ ប៉ុន្តែបងប្រុសរបស់គាត់ត្រូវបានខ្មែរក្រហមសម្លាប់។ ប្រធាន​អង្គភាព​បាន​ប្រាប់​ថា ពួកគេ​ជា​កូនប្រុស​ស្រី​របស់​អង្គការ ហើយ​ដោយ​ហេតុផល​នោះ​ពួកគេ​មិន​អាច​បដិសេធ​អាពាហ៍ពិពាហ៍​បាន​ឡើយ។  ដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីបាននិយាយថាមនុស្សមួយចំនួនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យជ្រើសរើសអ្នកដែលពួកគេបានរៀបការប៉ុន្តែមានតែបុរសប៉ុណ្ណោះហើយប្រសិនបើជីវប្រវត្តិរបស់ពួកគេត្រូវគ្នា។ យប់មួយ មេក្រុមបានហៅបុរស ៥០ នាក់ ស្រី ៥០ នាក់។ គូស្វាមីភរិយានីមួយៗត្រូវប្រកាសពាក្យសច្ចាជាផ្លូវការ។ គាត់មិនស្គាល់អនាគតប្រពន្ធរបស់គាត់ទេ។ បន្ទាប់​ពី​ពិធី​នោះ​ពួក​គេ​បាន​បន្ត​ធ្វើ​ការ ប៉ុន្តែ​នៅ​ពេល​យប់​ពួក​គេ​ត្រូវ​ផ្សំដំណេកបន្ទាប់ពីរៀបការ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេមិនអាច ដោយសារតែពួកគេអស់កម្លាំង ស្គមស្គាំង និងគ្មានអារម្មណ៍ផ្លូវភេទ។ 

គាត់បាននិយាយថា ពួកគេត្រូវតែធ្វើពុតថាពួកគេស្រឡាញ់គ្នាដូចប្តីប្រពន្ធ ហើយត្រូវបានត្រួតពិនិត្យមើលថាតើពួកគេរួមភេទឬអត់។ លោក​ថា ពិធី​ទាំង​នោះ​ខុស​ពី​ប្រពៃណី ព្រោះ​មិន​បាន​សួរនាំ​ឪពុក​ម្តាយ មិន​នៅ​ក្នុង​ពិធី​មង្គលការ មិន​ស្គាល់​គ្នា ហើយ​គំរាម​សម្លាប់។ សម្រាប់គាត់ វាគឺជារយៈពេលដ៏លំបាកមួយ ដូចជាការរស់នៅក្នុងនរក។

Transcript from testimony

Video recordings