Case 002 Witnesses, experts and Civil Parties

Witnesses, experts and Civil Parties who have appeared in Case 002. Click on photo for larger version.

អ្នក​ស្រី ហ៊ិន សុ​ធានី

អ្នកស្រី ហ៊ិន សុធានី ជាអ្នករៀបចំបញ្ជីឈ្មោះអ្នកទោសនៅមន្ទីរ ស-២១ បានចំណាយពេល ២៤ខែ ចាប់ពីខែមេសា ឆ្នាំ ២០១៤ រហូតដល់ខែ មីនា​ ឆ្នាំ ២០១៦។ បញ្ជីនេះត្រូវបានរៀបចំដោយអ្នកស្រី ដែលជាទីប្រឹក្សាផ្នែកវិភាគ ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់លោក Hiroto Fujiwara ជាប្រធានក្រុមវិភាគ។ 

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ៩ ខែមករា ឆ្នាំ២០១៧
នង នីម ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ១២ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០១៦
សាក្សី 2-TCW-823 ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ១២ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ១៣ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០១៦
សាក្សី​​ 2-TCW-971

សាក្សីត្រូវបានហៅដោយឈ្មោះក្លែងក្លាយ (2-TCW-971) ក្នុងអំឡុងពេលសវនាការ ខណៈដែលគាត់ត្រូវបានសម្ភាសន៍ក្នុងដំណាក់កាលស៊ើបអង្កេត ហើយត្រូវបានស្នើសុំឱ្យមានវិធានការការពារដោយសហចៅក្រមស៊ើបអង្កេតអន្តរជាតិ។

2-TCW-971 ផ្តល់សក្ខីកម្មលើការបែកបាក់ផ្ទៃក្នុងដែលមានជម្លោះនៅក្នុងតំបន់ភាគពាយព្យ ទាក់ទងនឹងអង្គហេតុជំនុំជម្រះនៃការបោសសំអាតផ្ទៃក្នុង។ សាក្សីនេះគឺជាសាក្សីអនាមិកដែលត្រូវបានសម្ភាសដោយ Robert LEMKIN (2-TCW-877) និង ថេត សម្បត្តិ (2-TCW-855) សម្រាប់ខ្សែភាពយន្តរបស់ពួកគេ "សត្រូវរបស់ប្រជាជន" ។ យោងតាមលោក Robert LEMKIN សាក្សីគឺជាមេបញ្ជាការយោធាម្នាក់ក្នុងដណ្តើមកាន់កាប់ទីក្រុងភ្នំពេញក្នុងខែមេសា ឆ្នាំ ១៩៧៥ ហើយក្រោយមកទទួលបន្ទុកជាផ្នែកមួយនៃការគ្រប់គ្រងផ្លូវការនៅភូមិភាគពាយ័ព្យ ក្រោមការណែនាំផ្ទាល់ពី ប៉ុល ពត។

ផ្នែកការពារក្តីស្នើសុំ 2-TCW-971 ត្រូវបានគេចាត់អោយធ្វើការនៅតំបន់ភាគពាយ័ព្យ ហើយគាត់អាចរៀបរាប់ពីជីវភាពក្រីក្ររបស់ប្រជាជននៅទីនោះ។ វាបង្ហាញថាគាត់អាចផ្តល់ការយល់ដឹងពិសេសទាក់ទងនឹងផលវិបាកនៃគោលនយោបាយ និងខ្សែបក្ស។

ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ - ០៩ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ - ១៥ ធ្នូ ២០១៦, ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ - ០៩ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ - ១៥ ធ្នូ ២០១៦
សាក្សី 2-TCW-920 ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ៦ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០១៦
លោក នួន ត្រាច់

នួន ត្រាច់ មាន​ស្រុកកំណើត​នៅ​ភូមិ​ត្រពាំង​ឈូក ស្រុក​ស្ទឹងត្រង់ ខេត្តកំពង់ចាម។ គាត់បានចូលបម្រើកងទ័ពនៅពេលគាត់មានអាយុ ១៥ ឆ្នាំ។ អឿន ជាមេបញ្ជាការកងពលលេខ ៣១០ និង វឿង អនុប្រធានរបស់គាត់។ គាត់បានធ្វើការជាគ្រូពេទ្យមុនឆ្នាំ ១៩៧៥ ទោះបីជាគាត់មិនបានទទួលការបណ្តុះបណ្តាលណាមួយក៏ដោយ។ គាត់ធ្វើការនៅមន្ទីរពេទ្យបង្អែកស្រុកចំការលើ។ នៅឆ្នាំ ១៩៧៥ គាត់ត្រូវបានផ្ទេរទៅមន្ទីរពេទ្យទូទៅប្រចាំតំបន់។ ពេល​ភ្នំពេញ​រំដោះ​បាន គាត់​ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​ទៅ K-99 រួច​ទៅ​ពេទ្យ​យោធា។ គាត់ទទួលខុសត្រូវក្នុងការព្យាបាលទាហានដែលរងរបួស និងមនុស្សដែលមានជំងឺគ្រុនចាញ់។ គាត់ធ្វើការនៅទីនោះជិតមួយឆ្នាំ ហើយក្រោយមកត្រូវបានផ្ទេរទៅកងវរសេនាតូចលេខ៣១៤។ គាត់ត្រូវបានចាប់ខ្លួននៅកន្លែងនេះ ដោយត្រូវបានចោទប្រកាន់ពីបទក្បត់ជាតិ។

យោងតាមការរំលឹករបស់សាក្សី កងវរសេនាតូចលេខ៣១៤ និងកងវរសេនាធំផ្សេងទៀតត្រូវបានកោះប្រជុំនៅសាលាមួយនៅខាងជើងវត្តភ្នំ។ ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រាប់​ថា​មេដឹកនាំ​របស់​ពួកគេ​ជា​ជន​ក្បត់ ហើយ​ពួកគេ​គួរ​រក្សា​ភាព​ស្ងប់ស្ងាត់។ គេ​បាន​ឮ​តាម​ឧបករណ៍​បំពង​សំឡេង​ជា​ពាក្យ​សារភាព​របស់​មេទ័ព អឿន។ ត្រាច់ បានត្រឡប់ទៅអង្គភាពរបស់គាត់វិញ ហើយមេដឹកនាំត្រូវបានចាប់ខ្លួនម្តងម្កាល រួមជាមួយនឹងភរិយារបស់ពួកគេ។ ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រាប់​ថា​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​ចាត់តាំង​ឡើង​វិញ​ទៅ​កាន់​ទីតាំង​ផ្សេង​ទៀត។ ដំបូង​ឡើយ​គាត់​គិត​ថា ខ្លួន​គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ឱ្យ​ទៅ​កន្លែង​ផ្សេង​វិញ ហើយ​មិន​ត្រូវ​បាន​ចាប់​ខ្លួន​ទេ។ គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​បញ្ជូន​ទៅ​បន្ទប់​មួយ​ដែល​គេ​ជឿ​ថា​នៅ​គុក​ទួល​ស្លែង​រហូត​ដល់​ យ៉េត ​យក​គាត់​ចេញ។ បន្ទាប់​មក គាត់​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​ធ្វើ​ការ​ជា​ពេទ្យ​បន្ត​ទៀត។

ក្រោយ​មក​គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​ដឹងថាជាប់ទាក់ទិន​ជាមួយ "បណ្តាញ​ខ្មាំង" ហើយ​ផ្ទេរ​ទៅ​អាកាសយានដ្ឋាន​កំពង់ឆ្នាំង​ដើម្បី​ស្តារ​ឡើង​វិញ​។ ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​ទោស គាត់​ក៏​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រាប់​ឱ្យ​ដុត​គ្រឿង​ផ្ទុះ​នៅ​លើ​ភ្នំ និង​បំបែក​ថ្ម​ដើម្បី​សាងសង់​ព្រលាន​យន្តហោះ។ អ្នកទោសផ្សេងទៀតដែលធ្វើការបានរងរបួសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ហើយថែមទាំងត្រូវបានស្លាប់ដោយគ្រឿងផ្ទុះទៀតផង។ ពួកគេធ្វើការពីម៉ោង ៤ ព្រឹករហូតដល់ម៉ោង ១១ ព្រឹក។ ពួក​គេ​បាន​សម្រាក​មួយ​ម៉ោង ហើយ​បន្ទាប់​មក​ធ្វើ​ការ​ចាប់​ពី​ម៉ោង ១២ ថ្ងៃត្រង់​ដល់​ម៉ោង ៥ ល្ងាច។ ពួក​គេ​ធ្វើ​ការ​ជា​រៀង​រាល់​យប់​ចាប់​ពី​ម៉ោង​៦​ល្ងាច​ដល់​ម៉ោង​១០​យប់។ គាត់​មិន​ដែល​ត្រឡប់​មក​ទួល​ស្លែង​វិញ​ទេ​ក្រោយ​ឆ្នាំ​១៩៧៩។

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ៥ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ៦ ខែធ្នូ ឆ្នាំ ២០១៦, ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ៧ ខែធ្នូ ឆ្នាំ ២០១៦
លោក ស៊ិន អ៊ឹង ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ១ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០១៦
លោក សេង លីថេង ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២៩ ខែ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៦
ប៊ិត បឿន ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២៨ ខែ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៦
អ្នក​ស្រី ធុច ស៊ីថន ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២១ ខែ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២២ ខែ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៦
សាក្សី​ 2-TCW-913 ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ១០ ខែ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៦
សាក្សី 2-TCW-1065 ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ១ ខែ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២ ខែ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ៧ ខែ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ៨ ខែ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៦
2-TCW-1046 ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ១ ខែ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ៣១ ខែ តុលា ឆ្នាំ២០១៦
លោក សៅ ម៉ាំង ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២៧ ខែ តុលា ឆ្នាំ២០១៦
លោក ជួន ធី ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២៥ ខែ តុលា ឆ្នាំ២០១៦
2-TCW-1037

2-TCW-1037 រស់នៅក្នុងព្រៃរហូតដល់ឆ្នាំ ១៩៧៥ ដោយសារតែភាពចលាចលក្នុងប្រទេស។ គាត់នៅតែស្ថិតក្នុងបដិវត្តន៍រហូតដល់ឆ្នាំ ១៩៧៥ ។

ចន្លោះឆ្នាំ ១៩៧០ ដល់ ១៩៧៥ គាត់បានចូលបម្រើកងទ័ពរំដោះជាតិ។ បន្ទាប់មក គាត់ទទួលបន្ទុកផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច និងភស្តុភារ ក្នុងតំបន់មួយ ជាពិសេសការចែកចាយស្បៀងអាហារ និងគ្រាប់រំសេវទៅកាន់សមរភូមិ។ គាត់ចងចាំ និងបញ្ជាក់អំពីអត្ថិភាពនៃមនុស្ស កម្មាភិបាល និងឈ្មោះទីតាំងជាច្រើន។ មេដឹកនាំនៅក្នុងតំបន់យោធាត្រូវបានចោទប្រកាន់ថាមានទំនាក់ទំនងជាមួយ CIA ។ ឮថា រស់ ញឹម និង តា ញឹម មានផែនការវាយប្រហារ ប៉ុល ពត។
ពួកគេត្រូវបានសម្លាប់ជាមួយនឹងអ្នកចូលរួមទាំងអស់សម្រាប់កាលនោះ។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នេះ លោក​បាន​បញ្ជាក់​ពី​ការ​ផ្ទេរ​ទៅ​កន្លែង​ផ្សេង​ទៀត​ដែល​មាន​ជីវភាព​លំបាក​ជាង។ គាត់បាននិយាយអំពីកម្មាភិបាលជាន់ខ្ពស់ដែលត្រូវបានបញ្ជូនទៅភ្នំពេញ។ វាគឺជាផ្នែកមួយនៃគោលនយោបាយទូទៅនៃការបោសសំអាត។ អ្នក​ដែល​ជាប់​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​តំបន់​យោធា​ត្រូវ​បាន​គេ​ចោទ​ថា​ជា​ជន​ក្បត់។ លោក​ថា មនុស្ស​តាម​ដាន​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ក្រោម​របប​កម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ។ លោក​បាន​និយាយ​អំពី​គោលនយោបាយ​បោសសម្អាត​ប្រឆាំង​នឹង​ជនជាតិ​វៀតណាម ហើយ​បាន​ពន្យល់​ថា វិធានការ​ប្រឆាំង​ពួកគេ​ពិបាក​ជាង​ការ​ប្រឆាំង​ជនជាតិ​ចាម។ ជនជាតិចាមភាគច្រើននៅរស់រានមានជីវិត ប្រសិនបើពួកគេស្តាប់បង្គាប់ ប៉ុន្តែជនជាតិវៀតណាមត្រូវបានសម្លាប់ភាគច្រើន។ ទីបំផុតគាត់បាននិយាយអំពីអាពាហ៍ពិពាហ៍។ គាត់បានពន្យល់ថា អ្នកខ្លះត្រូវបានបង្ខំឱ្យរៀបការ ហើយអ្នកផ្សេងទៀតអាចរៀបការជាមួយអ្វីដែលពួកគេចង់បាន។ គាត់ត្រូវបានគេរៀបចំឱ្យរៀបការនៅថ្ងៃទី ៣១ ខែធ្នូឆ្នាំ ១៩៧៥ ជាមួយនឹងគូស្វាមីភរិយាចំនួន ៣០​ ​គូរ ផ្សេងទៀត។

ក្រោយ​ពី​ធ្វើ​ពិធី​រួច ពួកគេ​ទាំង​អស់​គ្នា​ក៏​បែក​គ្នា​ទៅ​កន្លែង​ផ្សេង​ៗ ជា​ច្បាប់​ដែលប្តី​ប្រពន្ធ​នៅ​ជាមួយ​គ្នា​រយៈពេល​បី​ថ្ងៃ ដើម្បី​រួមដំណេក បន្ទាប់​មក ពួក​គេ​ក៏​បែក​គ្នា​ទៅ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ​ផ្សេង​គ្នា។ ប្រសិនបើពួកគេចង់ជួបពួកគេត្រូវការការអនុញ្ញាត។

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ១៧ ខែ តុលា ឆ្នាំ២០១៦
លោក ជាល ជឿន

លោក  ជាល ជឿន កើត​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៥២ នៅ​ភូមិ​ពោធិសាត់។ គាត់​ជា​អ្នក​ស្រែ។

គាត់ជាទាហានខ្មែរក្រហមរហូតដល់ឆ្នាំ ១៩៧៥ ។ បន្ទាប់មកគាត់បានទៅខេត្តបាត់ដំបង ដោយសារជីវភាពរស់នៅមិនសូវល្អ។ គាត់បានផ្ដល់សក្ខីកម្មអំពីការសម្លាប់រង្គាលលើទាហាន លន់ នល់ ការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញលើពុទ្ធសាសនិក និងការបង្ខំឱ្យរៀបការ។ គាត់​បាន​ប្រាប់ឈ្មោះ​មេដឹកនាំ​មួយ​ចំនួន ហើយ​បញ្ជាក់​ថា​គាត់​បាន​ឮ​អំពី​លោក រស់ ញឹម។ គាត់​មិន​ដែល​បាន​ឮ​អ្វី​មួយ​អំពី​គម្រោង​ការ​បះបោរ​ទេ គឺ​គ្រាន់​តែ​អំពី​ការ​ហ្វឹកហ្វឺន​យោធា​ដោយ​មិន​ដឹង​ពី​គោល​បំណង​របស់​ខ្លួន។គាត់បានអមដំណើរអតីតទាហាន លន់ នល់ ទៅជួបសម្តេចភ្លាមៗបន្ទាប់ពីជ័យជម្នះរបស់ខ្មែរក្រហមនៅភ្នំពេញ។ សាក្សី​បញ្ជាក់​ថា ទាហាន លន់ នល់ ៥០​នាក់ ត្រូវ​បាន​គេ​ដឹក។ គាត់​មិន​ដែល​ដឹង​ថា​មាន​អ្វី​កើត​ឡើង​ចំពោះ​ខ្លួន​របស់​ពួកគេ​ទេ បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​ឃើញ​ការ​ស្លាប់​ដោយ​ការ​បាញ់​ប្រហារ។ គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​សុំ​ឲ្យ​បាញ់​កាំភ្លើង ប៉ុន្តែ​គាត់​ញ័រ​ខ្លាំង​ពេក។ មុន​សម័យ​នេះ លោក​កំពុង​សិក្សា​បួស​ជា​ព្រះសង្ឃ ប៉ុន្តែ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៥ លោក​បាន​ចាក​សិក្ខាបទ។ 

ខ្មែរក្រហម​បាន​ណែនាំ​ពួកគេ​ឲ្យ​ធ្វើ​ស្រែ​ចម្ការ និង​ដាំ​កប្បាស។ គាត់​បាន​រៀប​ការ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នោះ​ក្រោម​ការ​បញ្ជា​ពី​អ្នក​មើល​ការ​ខុស​ត្រូវ​ផ្ទាល់​របស់​គាត់​ឈ្មោះ ភាព។

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ១៣ ខែ តុលា ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គសេចក្តីក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ – ១៧ តុលា ២០១៦
សាក្សី 2-TCW-1036

2-TCW-1036 បានចូលរួមក្នុងបដិវត្តន៍នៅឆ្នាំ ១៩៧២ ។ គាត់បានចាប់ផ្តើមជាអ្នកនាំសារ បន្ទាប់មកគាត់ត្រូវបានផ្ទេរ និងដាក់គុកនៅឆ្នាំ ១៩៧៧ ។

គាត់ជាអ្នកនាំសារឱ្យ រស់ ញឺម ប៉ុន្តែមិនមែននៅក្នុងរង្វង់ជិតបំផុតរបស់គាត់ទេ - គាត់គ្រាន់តែអមគាត់ទៅកន្លែងឆ្ងាយប៉ុណ្ណោះ។ សាក្សីបានឮថា រស់ ញឹម ត្រូវបានចាប់ខ្លួននៅចុងឆ្នាំ ១៩៧៨។ គាត់ចាំមិនច្បាស់ថាគាត់បានអមដំណើរគាត់ទៅព្រំដែនវៀតណាមក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៧ ហើយបានរៀបរាប់អំពីឡានដឹកទំនិញដែលមានឯកសណ្ឋាននៅទីនោះ។ គាត់​មិន​ឃើញ​មាន​ជនជាតិ​វៀតណាម​នៅ​ទីនោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ជាក់ស្តែង​ពួកគេ​ប្រមូល​ឯកសណ្ឋាន​ពី​វៀតណាម។ ជារឿយៗពួកគេបានផ្លាស់ប្តូរទីតាំងរបស់ពួកគេ។

គាត់​មិន​អាច​ចាំ​រឿង​ជា​ច្រើន ឬ​បាន​ផ្តល់​សេចក្តីថ្លែងការណ៍​ខុស​ពី​រឿង​មុនៗ​ទេ។ តាម​គាត់​ថា ក្រោម​របប​ខ្មែរ​ក្រហម «មិន​មាន​បញ្ហា​អ្វី​ទេ»។

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២១ ខែ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ – ២២ កញ្ញា ២០១៦
សែម អំ

សែម អំ បាន​ចូល​រួម​បដិវត្តន៍​នៅ​ឆ្នាំ ១៩៧៣ នៅ​កងពលលេខ ១ និង​កងវរសេនាតូច ៥០២។

ដំបូង​គាត់​ទទួល​បន្ទុក​កិច្ចការ​សេដ្ឋកិច្ចដោយ​ដឹក​អង្ករ​ទៅ​ទាហាន។ ក្រោយ​ពេល​គាត់​នៅ​ព្រំដែន​វៀតណាម គាត់​ទទួល​បន្ទុក​លើ​ប្រព័ន្ធ​ទំនាក់ទំនង​វិទ្យុ។ គាត់​បាន​ឮ​តាម​វិទ្យុ​បញ្ជា​ឲ្យ​ចាកចេញ ហើយ​ទៅ​ការពារ​គ្រួសារ​របស់​ពួកគេ។ គាត់​បាន​ដឹង​ថា​សមមិត្ត អឿន មាន​គម្រោង​បំភ័យយ​មនុស្ស​។ ពួកគេ​បាន​ស្តុក​សម្ភារៈ និង​រៀបចំ​ឯកសណ្ឋាន​ដើម្បី​ផ្តួលរំលំ ប៉ុល ពត ។ អឿន ត្រូវ​បាន​ចាប់​ខ្លួន​ដូច​មេមេ និង​កម្មាភិបាល​ជា​ច្រើន​នាក់​ទៀត។ ពួកគេមានការភ័យខ្លាចឥតឈប់ឈរនៅពេលនេះ។ គាត់​បាន​ឮ​សំឡេង​ខ្មែរ​មួយ​ចំនួន​និយាយ​អំពី​ការ​ចូលរួម​ជាមួយ​ភាគី​វៀតណាម ដើម្បី​ផ្តួល​រំលំ ប៉ុល ពត។ លោក​បាន​បញ្ជាក់​ផង​ដែរ​ថា ទាហាន​នៅ​ភូមិភាគ​បូព៌ា​ត្រូវ​បាន​ចាប់​ខ្លួន និង​សម្លាប់​ប្រពន្ធ​របស់​ពួកគេ​ផង​ដែរ។ ពេល​គាត់​ធ្វើ​ការ​ជា​អ្នក​នាំ​សារ​ឲ្យ ហ៊ឹម ហ៊ន គាត់​បាន​ឮ​អំពី​ផែនការ​ផ្តួល​រំលំ ប៉ុល ពត។ ហ៊ន ត្រូវ​បាន​គេ​ចោទ​ថា​ជា​ជន​ក្បត់ និង​ធ្វើ​អត្តឃាត។ លោក​បញ្ជាក់​ថា មាន​អង្គភាព​ពិសេស​ទទួល​បន្ទុក​ផ្នែកបោសសម្អាត។

លោក​បាន​និយាយ​អំពី​អាពាហ៍ពិពាហ៍ ហើយ​បាន​ពន្យល់​ថា កម្មាភិបាល និង​ជន​ពិការ​មាន​តែ​មួយគាត់ដែល​អាច​រៀបការ។ អាពាហ៍ពិពាហ៍សម្រាប់អ្នកប្រយុទ្ធត្រូវបានហាមឃាត់។ គោល​បំណង​សំខាន់​នៃ​ការ​រៀប​ការ​ទាំង​នោះ គឺ​បង្កើត​កូន​ឲ្យ​អង្គការ។ 

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ២០ ខែ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ – ២១ កញ្ញា ២០១៦
លោក នឹម អ៊ឹម

លោក  នឹម អ៊ឹម ហៅ ញឹម គឹមស្រេង កើតនៅឆ្នាំ ១៩៥៣។ លោកជាប្រធានអង្គភាពថតរូបនៅស-២១។ លោក​បាន​បញ្ជាក់​ថា​បាន​ចំណាយ​ពេល​នៅ​ក្នុង​ពន្ធនាគារ​ដោយសារ​ចាប់​បាន​ក្នុង​ការ​ប្រយុទ្ធ។ តាម​សាក្សី​រូប​គាត់​ផ្ទាល់​បាន​ថត​បាន​ចន្លោះ​ពី ៤០០០ ទៅ ៥០០០ សន្លឹក។ លោក​បញ្ជាក់​ថា លោក ញ៉ែម អេន មិន​មាន​ជំនាញ​ពិសេស​ក្នុង​ការ​ថត​រូប​នោះ​ទេ ផ្ទុយ​ពី​ការ​លើក​ឡើង​នៅចុង​ក្រោយនោះ។ តួនាទីសំខាន់របស់លោក ស្រេង គឺថតរូប និងអភិវឌ្ឍ ភាពយន្ត។ លោក​ថា​មិន​មាន​ប្រព័ន្ធ​កំណត់​សម្រាប់​ការ​រៀបចំ​រូបថត​អ្នក​ទោស​នោះ​ទេ។ វាបានផ្លាស់ប្តូរនៅឆ្នាំ ១៩៧៨ តាមសំណើរបស់ឌុច ប៉ុន្តែវានៅតែមិនមែនជាប្រព័ន្ធធម្មតា។ គាត់មិនបានឃើញកុមារច្រើនទេ។

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ១៦ ខែ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ១៥ ខែ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៦
ណុប ងីម

ណុប ងឹម គឺជាកម្មាភិបាលខ្មែរក្រហមដែលគួរឱ្យទុកចិត្ត ដែលត្រូវបានបញ្ជូនពីភូមិភាគនិរតីទៅភូមិភាគពាយ័ព្យក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៨ ដោយតាម៉ុក។ នៅទីនោះ តាម៉ុក បានតែងតាំងនាងឱ្យកាន់តំណែងដ៏មានអំណាចមួយ គឺអនុលេខាស្រុកសំឡូត ប៉ុន្តែនៅតែនាងត្រូវបាន ម៉ុក សមាជិកគណៈកម្មាធិការអចិន្ត្រៃយ៍បង្ខំឱ្យរៀបការជាមួយទាហានពិការ។ ណុប ងឹម បានផ្តល់សក្ខីកម្មថា មានគូស្នេហ៍ចំនួន ៣៨ គូ ដែលបង្ខំឱ្យរៀបការក្នុងពិធីតែមួយ។

ណុប ងឹម មិន​ដែល​ផ្តល់​សក្ខីកម្ម​ថា​នាង​ត្រូវ​បាន​គេ​ព្រមាន​ច្បាស់​លាស់​អំពី​ផល​វិបាក​នៃ​ការ​បដិសេធ​នោះ​ទេ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងរបបមួយដែលធៀបនឹងការបំបែកស្លាបព្រា ការមិនធ្វើតាមការណែនាំ ឬការរិះគន់ក្នុងស្ថានការណ៏ណាមួយអាចនាំទៅដល់ការប្រហារជីវិត សូម្បីតែកម្មាភិបាលដែលមានឋានៈខ្ពស់មិនហ៊ានបដិសេធទេ ដោយជឿថាការរស់រានមានជីវិតរបស់នាងអាស្រ័យលើការទទួលយកការសម្រេចចិត្តរបស់របបនេះ។

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ០៥ ខែ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៦
លោកស្រី ផាន់ ហ៊ីម

អ្នកស្រី ផាន់ ហ៊ីម មិន​បាន​ចាំ​ថ្ងៃ​ខែ​ឆ្នាំ​កំណើត​ទេ ប៉ុន្តែ​គាត់​មាន​អាយុ​៦០​ឆ្នាំ។ នាង​មាន​ស្រុក​កំណើត​នៅ​ភូមិ​បាក់​ក្រង ខេត្ត​កំពង់ចាម នាង​បាន​រៀប​ការ​ជាមួយ​នឹង​លោក គង់ ជឿន និង​មាន​កូន​៦​នាក់។

នៅឆ្នាំ ១៩៧៥ នាងស្ថិតនៅក្នុងអង្គភាពពេទ្យដោយដឹកទាហានចេញពីសមរភូមិ។ នៅខែឧសភា ឆ្នាំ ១៩៧៥ នាងបានធ្វើការនៅក្នុងឃ្លាំងមួយ ហើយបន្ទាប់ពីនោះនាងបានធ្វើការផ្នែកជំនួយផ្នែកភស្តុភារ។ នៅឆ្នាំ ១៩៧៦ នាងបានក្លាយជាគ្រូបង្រៀន ហើយមានទីតាំងនៅ ទំពន់ ។ នាង​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​បង្រៀន​ដល់​កុមារ​អាយុ​ចន្លោះ​ពី ៣ ទៅ ១២ ឆ្នាំ។ នាង​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រាប់​ឲ្យ​បង្រៀន​គេ​ឲ្យ​ទាន់​ពេល​វេលា ឲ្យ​ប្រយ័ត្ន​ប្រយែង​ចំពោះ​សត្រូវ និង​វិន័យ​របស់​អង្គការ។ ឪពុកម្តាយរបស់កុមារមិនមកលេងពួកគេទេ ដោយសារអង្គការជាឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ។ នៅឆ្នាំ ១៩៧៧ នាងទទួលបន្ទុកនាំចេញទំនិញទៅក្រៅប្រទេស។ ថ្ងៃមួយ ស្ត្រីជាប្រធានផ្នែករបស់នាងបានមកនិយាយថា មានគេម្នាក់បានស្នើសុំរៀបការជាមួយនាង។ នាង​ឆ្លើយ​ថា នាង​នៅ​ក្មេង​ពេក ហើយ​នាង​ចង់​ធ្វើ​ការ ហើយ​ប្រធានរបស់នាង​ក៏​ឆ្លើយ​ថា នាង​ត្រូវ​តែ​គោរព​អង្គការ។ នាង​បាន​ដឹង​ថា​ប្តី​របស់​នាង​បាន​ធ្វើ​សំណើ​នេះ​ដោយ​សារ​តែ​គាត់​ត្រូវ​រៀបការ​ហើយ​គាត់​បាន​ឮ​ឈ្មោះ​របស់​នាង​ម្តង​។ នាងបានរៀបការនៅឆ្នាំ ១៩៧៨ ។ នាងត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យសម្រាកមួយថ្ងៃមុនថ្ងៃរៀបការ ហើយពួកគេបានឱ្យសម្លៀកបំពាក់របស់នាង និងរបស់មួយចំនួនដើម្បីសម្អាតខ្លួននាង។ មានគូស្វាមីភរិយាចំនួនម្ភៃមួយគូសម្រាប់ពិធីតែមួយ។

នេះត្រូវបានរៀបចំឡើងដោយប្រធានអង្គភាពរៀងៗខ្លួន ពួកគេមិនអាចជ្រើសរើសដៃគូរបស់ពួកគេបានទេ មានតែបុរសប៉ុណ្ណោះដែលអាចស្នើសុំការភ្ជាប់ពាក្យបាន។ ពួកគេ​មិន​បាន​ផ្សំដំនេក​បន្ទាប់​ពី​រៀប​ការ ​មុន​ពីរ​សប្តាហ៍​ទៅ​មួយ​ខែ។ ពួក​គេ​ចាប់​ផ្តើម​និយាយ​ជា​មួយ​គ្នា ហើយ​ទី​បំផុត​ចាប់​ផ្តើម​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ផ្លូវ​ភេទ។ ពួកគេមានកូនជាមួយគ្នា។

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ៣១ ខែ សីហា ឆ្នាំ២០១៦, ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ - ០១ កញ្ញា ២០១៦
សាក្សី 2-TCW-850

សាក្សីនេះត្រូវបានសម្ភាសក្នុងដំណាក់កាលស៊ើបអង្កេតនៃសំណុំរឿងផ្សេងទៀត ហើយសហចៅក្រមស៊ើបអង្កេតអន្តរជាតិបានស្នើសុំឱ្យអង្គជំនុំជម្រះហៅរហស្សនាម (2-TCW-850) មិនមែនជាឈ្មោះពេញរបស់គាត់។

សាក្សី​រូប​នេះ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​អង្គភាព​កងជីវពល​ឃុំ​ក្នុង​ស្រុក​កណ្តាលស្ទឹង​ពី​ឆ្នាំ​១៩៧៥-៧៦ និង​ជា​សមាជិក​គណៈកម្មាធិការ​ស្រុក​ស្អាង (ភូមិភាគ​និរតី) ពី​ឆ្នាំ​១៩៧៦-៧៧។

គាត់ត្រូវបានបញ្ជូនទៅភូមិភាគមជ្ឈឹមក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៧ ជាផ្នែកនៃការបោសសម្អាតតំបន់នោះដោយកងកម្លាំងភាគនិរតី ហើយត្រូវបានតែងតាំងជាលេខាធិការស្រុកបារាយណ៍។ លោក​រៀបរាប់​ពី​ការ​ប្រជុំ​គណៈ​កម្មាធិការ​ស្រុក ការ​ដាក់​របាយការណ៍​ដល់​ថ្នាក់​តំបន់ និង​ការ​ទទួល​បាន​ការ​ណែនាំ​ពី​ថ្នាក់​លើ។

លោក​ក៏​ផ្តល់​ភស្តុតាង​ទាក់ទង​នឹង​ទំនប់​១ មករា និង​ការិយាល័យ​សន្តិសុខ​វត្ត​បារាយណ៍​ជាន់​ដែក​ផង​ដែរ។

ប្រ​តិ​ចារឹក​សវនាការ​លើ​អង្គ​សេច​ក្ដី​នៃ​សំណុំ​រឿង ០០២/០២ ថ្ងៃ​ទី ២២ ខែសីហា ឆ្នាំ ២០១៦
ស៊ូយ សៅ

ក្នុងរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ ស៊ូយ សៅ បានបម្រើការជាទាហាននៅកងពលលេខ១ ក្រោយមកកងពលលេខ៣១០ ដែលមានមេបញ្ជាការឈ្មោះ អួន ក៏សរសេរថា អឿន។

ស៊ូយ សៅ បាននិយាយថា ពួកគេបានឈរជើងនៅទួលគោក ត្រៀមវាយ ប៉ុល ពត នៅពេលផែនការត្រូវបានលាតត្រដាង ពួកគេបានទៅធ្វើស្រែនៅ កប់ស្រូវ ដើម្បីបង្កើតស្ថានភាពច្របូកច្របល់ ហើយពួកគេនឹងត្រូវបញ្ជូនមកវិញនៅពេលដែលមានសុវត្ថិភាព។ លោក ស៊ូយ សៅ ធ្លាប់ជាកងកំលាំងដែលឈរចាំទទួលភ្ញៀវបរទេសក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ គាត់បាននិយាយថា ក្នុងចំណោមជនបរទេសផ្សេងទៀត ជនជាតិវៀតណាមក៏មកដែរ រហូតទាល់តែមានការសម្របសម្រួល ទើបយើងចាប់ផ្តើមបង្កបញ្ហាជាមួយវៀតណាម។ 

ក្រោយមកនៅឆ្នាំ ១៩៧៨ ស៊ូយ សៅ រួមជាមួយកងទ័ពមកពីទិសនិរតីបានចូលរួមក្នុងការបង្ក្រាបការបះបោររបស់កងទ័ពភូមិភាគបូព៌ាដែលដឹកនាំដោយ សោ ភីម។

ប្រតិចារឹកសវនាការលើអង្គសេចក្ដីនៃសំណុំរឿង ០០២/០២ - ថ្ងៃទី ១៨ ខែ សីហា ឆ្នាំ២០១៦
លោក ជិ​ន សារឿន

ជិន សារឿន កើត​នៅ​ខែ​មករា ឆ្នាំ​១៩៥៩ លោក​ជា​ព្រះសង្ឃ​ពី​ឆ្នាំ​១៩៧២-៧៥។

គាត់បានពន្យល់ទៅអង្គជំនុំជម្រះថា នៅថ្ងៃទី ១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ ១៩៧៥ គាត់ និងព្រះសង្ឃដទៃទៀតនៅក្នុងតំបន់របស់គាត់ត្រូវបានផ្សឹកដោយសារខ្មែរក្រហមបានប្រាប់គាត់ថានឹងមិនមានព្រះសង្ឃទៀតទេនៅក្នុងរបបថ្មី។ នេះ​ជា​ការ​តូចចិត្ត​សម្រាប់​គាត់​ព្រោះ​គាត់​ស្រឡាញ់​ព្រះពុទ្ធសាសនា ហើយ​មាន​បំណង​ចង់​បួស​អស់​មួយ​ជីវិត​។ ខ្មែរក្រហម​បាន​ជំរុញ​គាត់​ឱ្យ​ទៅ​បណ្តុះបណ្តាល​នៅ​ខេត្តក្រចេះ​រយៈពេល​បី​ខែ បន្ទាប់មក​បាន​ផ្ទេរ​គាត់​ទៅ​អង្គភាព​ចល័ត​នៅ​ខេត្តមណ្ឌលគិរី​ក្នុង​ឆ្នាំ ៧៥ ។ សាក្សី​រូប​នេះ​បន្ត​ថា កាល​គាត់​ជា​ទាហាន គាត់​មាន​តួនាទី​ការពារ​អ្នក​ទោស​វៀតណាម​មិន​ឲ្យ​រត់​គេច​ខ្លួន។ ក្នុង​ពេល​ផ្តល់​សក្ខីកម្ម លោក​ក៏​បាន​ពិភាក្សា​អំពី​រថយន្ត​ដែល​មាន​ស្លាក​លេខ ៥០២។ លោក​បាន​និយាយ​ថា នេះ​គឺ​ជា​ការ​ប្រើ​សម្រាប់​យក​មនុស្ស​ទៅ​ឆ្ងាយ​នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ប្រព្រឹត្ត​ល្មើស។ គ្រប់​គ្នា​ភ័យ​ខ្លាច​រថយន្ត​នេះ ហើយ​វា​ជា​ញឹក​ញាប់​នឹង​បើក​ចូល​ផ្ទះ​មនុស្ស។ មេ​ស្រុក​ត្រូវ​គេ​ចោទ​ថា​លាក់​មុខ​ជនជាតិ​វៀតណាម។

លោក ជិន បាន​ប្រាប់​អង្គ​ជំនុំ​ជម្រះ​ថា បន្ទាប់​ពី​គាត់​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ខេត្ត​មណ្ឌលគិរី ប្រជាជន​ពី​កងពល​ចាស់​របស់​គាត់​ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​ទៅ ភ្នំពេញ ដើម្បី​សម្លាប់ ប៉ុន្តែ​គាត់​មិន​ដឹង​ពី​មូលហេតុ​ទេ។ គាត់បានរៀបការនៅឆ្នាំ ១៩៧៧ តាមការស្នើសុំពីមេបញ្ជាការរបស់គាត់ ដែលចូលចិត្តគាត់ ហើយសួរថាតើគាត់ស្គាល់ប្រពន្ធរបស់គាត់ឬអត់។ គាត់​បាន​ធ្វើ ប៉ុន្តែ​នាង និង​គាត់​មិន​បាន​ដឹង​ថា​ពួកគេ​នឹង​រៀបការ​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​នោះ​ទេ។ លោក ជិន បាននិយាយថា ការងារដោយដៃដែលពួកគេត្រូវធ្វើ ជួនកាលបានសម្លាប់មនុស្សក្នុងរយៈពេល ១០ ថ្ងៃបន្ទាប់ពីទៅដល់ទីនោះ។ ផ្នែក​របស់​គាត់​មាន​លក្ខណៈស្វ័យយ័ត ហើយ​រាយការណ៍​ផ្ទាល់​មក​ភ្នំពេញ។ 

ប្រ​តិ​ចារឹក​សវនាការ​លើ​អង្គ​សេច​ក្ដី​នៃ​សំណុំ​រឿង ០០២/០២ ថ្ងៃ​ទី ២ ខែសីហា ឆ្នាំ ២០១៦ , ប្រតិចារឹកនៃសវនាការលើអង្គហេតុក្នុងសំណុំរឿង ០០២/០២ - ០៣ សីហា ២០១៦

Pagination